Mevrouw Krijt van Santen

“Mijn hart is nog jeugdig, net als mijn geest”

Ze woont er al sinds de nieuwbouw klaar is, op de 14e etage van De Vijverhof. Met een schitterend uitzicht over de IJssel en de Krimpenerwaard, waar ze elke dag met volle teugen van geniet. Corrie Krijt van Santen heeft dan ook zeker geen spijt van deze keuze.

Als ze vertelt dat ze 87 is, geloof je haar niet. Corrie Krijt van Santen ziet er jonger uit en zo klinkt ze ook. Op de vraag wat haar geheim is, antwoordt ze lachend: “Mijn hart is nog jeugdig, net als mijn geest. Dan straal je dat ook uit.” Ze heeft het hier getroffen, vindt ze. “Ik woonde in de Meerkoetstraat en keek destijds vanuit mijn kamer en tuin zó op de nieuwbouw. Omdat het knippen van de heggen me toen al wat teveel werd, heb ik me meteen ingeschreven voor een woning in De Vijverhof. Een vertrouwde plek, want mijn moeder heeft hier ook gewoond, in het oude gebouw. Een goede keuze!”

Genoeg te doen

Als er beneden iets te doen is, is ze vaak van de partij. Jeu de boules bijvoorbeeld, of de maandelijkse leeskring. Ook klassieke luisterochtenden en kooruitvoeringen bezoekt ze graag. “Bingo niet hoor, dat is niets voor mij! Maar af en toe sjoelen vind ik wel leuk. Net als de eetsalons en het eetclubje ‘gezond en goedkoop’. Er is genoeg te doen. Je hoeft hier niet eenzaam te zijn of je te vervelen.” Ook in haar eigen woning heeft ze voldoende omhanden. Zoals genieten van haar poppenhuis – dat ze helemaal zelf gemaakt heeft – en haar verzameling kinderserviesjes. Ook lost ze graag cryptogrammen op.

Huisman

“Toen de kinderen klein waren, ben ik gaan werken als apothekersassistente. Mijn man werd huisman, dat was heel modern in die tijd! Ik heb nog vriendinnen die destijds mijn collega waren en zelfs nog vriendinnen uit de tijd dat ik de opleiding volgde. Ik ben nog lang blijven werken, ook toen de kinderen groter waren en mijn man de draad weer oppakte. Werken deed ik graag.”

Stil verdriet

Hoewel Corrie heel opgewekt is, heeft ze ook veel stil verdriet. Om haar man, die twintig jaar geleden is gestorven, én om haar zoon die nog geen jaar geleden op 60-jarige leeftijd overleed. “Dit doet zó’n pijn aan het hart, er is niets ergers. Mijn zoon was zo’n leuke, vrolijke en optimistische man, ondanks de pijn die hij had. Ik probeer hetzelfde te doen, in nagedachtenis van hem wil ik dit dragen. Soms moet ik mezelf herpakken, maar ik denk dat hij trots op me zou zijn.”