Meneer Verhoeff

Mijn handen en hoofd doen het gelukkig nog prima

Opgenomen worden in een verzorgingshuis omdat het thuis niet meer gaat, is bijna altijd een verdrietige aangelegenheid. Ook voor meneer Verhoeff, die vanwege drie hersenbloedingen niet meer mobiel is en intensieve zorg nodig heeft. Gelukkig woont zijn vrouw dichtbij en zijn ze elke dag samen.

Meneer Verhoeff is 83 jaar en woont sinds een paar maanden in De Vijverhof. Daarvoor woonde hij met zijn vrouw in een appartement in de Parelduiker. “Dat hadden we gekocht met het idee: als we straks zorg nodig hebben, hebben we die meteen in de buurt. Maar dat het zo ver zou komen, hadden we natuurlijk niet voorzien. Gescheiden wonen van mijn vrouw is niet leuk, maar het is niet anders. Gelukkig hoeft ze alleen maar schuin over te steken en dan is ze hier. En ze komt trouw elke middag! Soms doet ze mee met het koersballen of komt ze zingen. Twee keer in de week komt ze eten. Zo is het toch nog gezellig. Ze kan prima met de situatie omgaan. Maar als ze zelf wat heeft – zoals nu, problemen met haar gebit – vind ik het lastig dat ik er niet ben om haar te troosten en te verzorgen.”

Smederij

Ondanks het verdriet, bevalt het wonen in De Vijverhof prima. “De zorg is heel goed en er is veel te doen”, geeft meneer Verhoeff aan. “Ik ben bijvoorbeeld aangesloten bij de timmergroep: een keer in de week maken we iets van hout. Mijn handen en hoofd doen het gelukkig nog prima! Ik heb net nog een windwijzer met een paard gemaakt.” Dat was niet zomaar een ingeving: meneer Verhoeff is jarenlang hoefsmid geweest en dol op de edele viervoeters. “Van mijn 15e tot mijn 80e heb ik met paarden gewerkt. Mijn vader had een smederij, die heb ik overgenomen en later zelf weer overgedaan aan mijn zoon. Mijn dochter zit ook in de zaak: zij verkoopt er ruitersportartikelen. Zelf heb ik ook altijd paarden gehad, om op te rijden en aan te spannen. Fantastisch vond ik dat. Mijn kleinzoon rijdt nu aangespannen wedstrijden, ik ga er graag naartoe om te kijken!”

Boottocht

Meneer Verhoeff is sowieso een buitenmens. Zodra het weer het toelaat, is hij graag in de buitenlucht. “Ook als het koud is hoor, daar kun je je toch op kleden? En daarna een lekker borreltje om weer op te warmen”, lacht hij. “Vorig jaar heb ik nog een boottocht gemaakt. Dat zou ik dit jaar heel graag weer willen doen. Het liefst weer met mijn vrouw natuurlijk. We zijn komend najaar zestig jaar getrouwd! Maar als ‘t niet lukt, is dat ook geen punt hoor. We zijn met niks tevreden.”